سادگي مرا ببخش كه خويش را تو خوانده ام  * براي برگشتن تو به انتظار مانده ام

سادگي مرا ببخش كه دلخوش از تو بوده ام * تو را به انگشتر شعر مثل نگين نشانده ام

به من نخند و گريه كن چرا كه جز نياز تو *  هر چه نياز بود و هست از در خانه رانده ام 

اگر به كوتاهي خواب، خواب مرا سايه شدي * به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

گلوي فرياد مرا سكوت دعوت تو بود  *  ولي من اين سكوت را به قصه ها رسانده ام

دوباره از صداقتم دامي براي من نساز  *  از ابتدا دست تو را در اين قمار خوانده ام

گناه از تو بود و من نيازمند ببخششت  * چرا كه من در ابتدا تو را ز خود نرانده ام

گناهكار هر كه بود كيفر آن مال من است * به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام ....

همه ما وارثيم ، وارث عذاب عشق

سهم اون كس بيشتره كه ميشه خراب عشق

سوختن و فرياد زدن اينه رمز و راز عشق

وقت از خود مردنه لحظه آغاز عشق